Zaterdag…
Afgelopen zaterdag zou opa gecremeerd worden in Middelburg.. Het zou een dag worden om nooit te vergeten. De hele morgen aan het denken aan de afgelopen week, wat er allemaal gebeurd was. Daarnaast ook alvast vooruit denken aan de middag, hoe het zou worden, wat er allemaal zou gaan gebeuren en vooral wie er allemaal zouden komen.
Om half 1 kwam de rouwauto voorrijden, iedereen die bij ons thuis had verzameld sloot achter aan. Op naar Middelburg, alwaar opa zou worden gecremeerd. In Middelburg aangekomen bleek de crematie voor ons uit te lopen, wel liefst een half uur, maar wij wachtten geduldig op wat komen ging.
De dienst was mooi, voor mij erg moeilijk toen mijn vader zijn stuk voorlas. Hoe stoer hij vroeger wel niet was, en hoe weinig hij nu kon zeggen.. Dat doet pijn, als je je vader iets dergelijks hoort en ziet zeggen, jou vader die jou altijd overal mee helpt en altijd raad weet, die nu zijn grote voorbeeld kwijt is. Het doet pijn die woorden aan te horen, maar toch was het mooi. Zoals ook mijn vader daar zei 'Normaal heb ik veel praatjes, nu even niet...', zo dacht ik ook op dat moment. Nu even niet..
Het was een moeilijke, maar vooral mooie bijeenkomst, met heel de familie bij elkaar, ook dat gaf een extraatje aan de dag!
Nu 2 dagen later, moet ik nog steeds soms een traantje wegpinken, maar zal ik vooral de zaterdag blijven herinneren als een mooie dag, hoe opa is gegaan en hoe de bijeenkomst was....
