Robbie van Riet

Afgelopen zaterdag zou opa gecremeerd worden in Middelburg.. Het zou een dag worden om nooit te vergeten. De hele morgen aan het denken aan de afgelopen week, wat er allemaal gebeurd was. Daarnaast ook alvast vooruit denken aan de middag, hoe het zou worden, wat er allemaal zou gaan gebeuren en vooral wie er allemaal zouden komen.

Om half 1 kwam de rouwauto voorrijden, iedereen die bij ons thuis had verzameld sloot achter aan. Op naar Middelburg, alwaar opa zou worden gecremeerd. In Middelburg aangekomen bleek de crematie voor ons uit te lopen, wel liefst een half uur, maar wij wachtten geduldig op wat komen ging.

De dienst was mooi, voor mij erg moeilijk toen mijn vader zijn stuk voorlas. Hoe stoer hij vroeger wel niet was, en hoe weinig hij nu kon zeggen.. Dat doet pijn, als je je vader iets dergelijks hoort en ziet zeggen, jou vader die jou altijd overal mee helpt en altijd raad weet, die nu zijn grote voorbeeld kwijt is. Het doet pijn die woorden aan te horen, maar toch was het mooi. Zoals ook mijn vader daar zei ‘Normaal heb ik veel praatjes, nu even niet…’, zo dacht ik ook op dat moment. Nu even niet..

Het was een moeilijke, maar vooral mooie bijeenkomst, met heel de familie bij elkaar, ook dat gaf een extraatje aan de dag!

Nu 2 dagen later, moet ik nog steeds soms een traantje wegpinken, maar zal ik vooral de zaterdag blijven herinneren als een mooie dag, hoe opa is gegaan en hoe de bijeenkomst was….

Vanmorgen kwam ik nietsvermoedend uit mijn bed om richting stage te gaan. Mijn moeder stond net nadat ik uit de douche kwam voor me met de mededeling dat het niet zo goed ging met opa en dat hij vanmorgen al om half 7 naar ‘t ziekenhuis is gebracht. Daarvoor had pa er al gezeten vanaf een uur of 4. Eerst dacht ik oh, ik ga na mijn stage even kijken hoe het is met hem, maar ik was nog niet koud aan bij Emergis of ik werd al gebeld door mijn pa dat als ik hem nog wilde zien ik naar het ziekenhuis moest komen, omdat het waarschijnlijk een kwestie van uren was. Eenmaal in het ziekenhuis heb ik het hele verhaal van mijn vader gehoord, dat opa om half 12 nog goed aanspreekbaar was bij de eerste ronde van de verpleging in Ter Valcke. Maar de ronde rond 3en was een minder aangename verrassing, hij was erg benauwd. Er bleek veel vocht achter zijn longen en zijn hart te zitten. Ze hebben nog getracht dat vocht af te laten vloeien met medicatie, maar helaas mocht dat niet baten. Uiteindelijk is hij rond half 7 naar het ziekenhuis overgebracht. Daar is direct begonnen met hem aan te sluiten aan de monitor en hem aan het infuus te hangen om het vocht op die manier af te laten vloeien. Om half 10 kwam de cardioloog vertellen dat hij momenteel een klein hartinfarct had, een veel te lage bloeddruk had en een lekkende hartklep had, dus dat het slechts een kwestie van uren zou worden.

Gelukkig waren al mijn ooms en tantes op tijd bij hem. Ik heb uiteindelijk rond 10u besloten om maar terug naar Emergis te gaan (slechts 3 minuten van het ziekenhuis..), aangezien ik mijzelf niet zo prettig voelde in het ziekenhuis. Ik werd helaas om kwart voor 12 gebeld dat hij overleden was, dus ben toen terug gegaan naar het ziekenhuis om met de rest wat te praten enzovoorts.. Daarna ben ik weer terug naar huis gegaan, aangezien ik stage op dat moment toch niet zo zag zitten ;-).

Zaterdag wordt hij gecremeerd in Middelburg. Aan de ene kant is het gelukkig dat hij niet zoveel heeft geleden tijdens zijn laatste uren, aangezien hij daar (volgens de cardioloog en de broeder) geen weet meer van zou hebben. Toch reageerde hij nog op verhalen die wij vertelden………